Biografia
Recenzje
Koncerty
Płyty
Repertuar
Projekty z
innymi muzykami:
- Rangno & Horna
- Prządka & Horna
- Fuera Quartett
- Jazz Trio
Galeria
Mp3
Moje gitary
Kontakt
Linki
|
Piotr Rangno - akordeon & Robert
Horna - gitara
MAZURTANGO
Nie, Chopin nie napisał żadnego tanga, a Buenos Aires nie jest też
stolicą Polski! Istnieje jednak coś, co łączy muzykę tych dwóch
geograficznie tak bardzo oddalonych od siebie krajów: polskie
mazurki i argentyńskie tanga są pełne uczucia i tęsknoty,
melancholii i namiętności, czasem romantyczne i wzruszające, a
czasem banalne, radosne i pełne wigoru, nierzadko dramatyczne lub
nawet tragiczne muzyka płynąca z głębi duszy i odzwierciedlająca
ludzkie losy.
Fryderyk Chopin jako pierwszy nadał muzyce ludowej swego kraju
światową rangę i dzięki niezwykle nowatorskiemu isubtelnemu stylowi
swych kompozycji wprowadził polskie tańce na wyżyny sztuki. "Czyż
nie istniały w Polsce od dawna już dwa różne rodzaje muzyki ta z
wyższych sfer, której smak kształcony był przez mistrzów z Wiednia i
Wenecji, oraz ta z lasów i stepów, jezior, pól i tak? Chopin zbliżył
je ku sobie. W jego brzmieniach oddychały one już wspólnie". ( Kurt
Pahlen )
Także inne kraje miały swoich "Chopinów", którzy wprowadzili tańce
narodowe do sal koncertowych. Argentyński "Król Tanga" Astor
Piazzolla był w dwudziestym wieku jednym z bardziej znaczących
kompozytorów w tym względzie. Tango nuevo - jak sam Piazzolla
nazywał swoją muzykę - nie jest jednak tylko zwykłym tangiem lecz
"cały globus muzyczny wydaje miescić się w tym śpiewającym płucu (
tj. bandoneonie Piazzolli ). Smutek żydowskich pieśni miesza się tu
z brzdąkaniem kawiarnianego pianina, tańce Węgrów z delikatnoscią
Mozarta, sztuka fugi z rytmami Afryki". (Paul Badde)
Chopin i Piazzolla byli podobnymi typami kompozytorów, którzy nie
tylko interpretowali swe własne dzieła, lecz także chętnie
improwizowali. Obaj byli mistrzami małej formy i obaj studiowali
namiętnie polifoniczną muzykę Bacha, który był ich wielkim wzorem.
Podziw Chopina dla niemieckiego kantora jest powszechnie znany,
natomiast mało kto wie, że również Piazzolla był wielkim fanem
Bacha. Kiedy młody Astor otrzymał od ojca swój pierwszy bandoneon,
to wcale nie chciał grać
na nim tanga, ale ćwiczył bachowskie "Das Wohltemperierte Klavier"!
Zarówno Chopin jak i Piazzolla spędzili dużą część swego życia z
dala od swych krajów ojczystych, gdzie ubiegali sie o
szersze uznanie dla swej awangardowej sztuki. Kluczowym miastem w
życiu i karierze obu kompozytorów był Paryż. To właśnie w byłej
kulturalnej stolicy świata obaj sporo koncertowali i to tutaj
powstało wiele ważnych kompoyzcji. Między innymi większość mazurków
nie powstała - jak się powszechnie mniema - ani w Żelazowej Woli ani
w Warszawie, lecz "Sous le ciel de Paris" (pod dachami Paryża).
Także Historia Tanga Piazzolli została skomponowana i wydana w
Paryżu.
Tańce komponowane przez Chopina i Piazzollę nie były muzyką
przeznaczoną do fizycznego tańca (Chopin zabraniał wręcz tańczyć
swoich walców, polonezów i mazurków) lecz były to jak gdyby muzyczne
poematy, które miały roztańczyć duszę, a nie ciało. "Jeden tańczy w
butach, a drugi w duszy" stwierdził kiedyś jakiś poeta. Rzeczywiście
mało jest na świecie muzyki, która potrafiłaby w tak bezpośredni
sposób poruszyć ludzkie serca - zarówno znawców jak i laików - tak
jak ta. Mało jest też muzyki, która byłaby tak prosta, a zarazem tak
wyrafinowana, tak tradycyjna i tak współczesna, poważna a
równocześnie tak rozrywkowa.
Gitara i akordeon to dwa instrumenty, które wywodzą się bezpośrednio
z muzyki ludowej. Są to też dwa bardzo intymne instrumenty, które
trzyma się na kolanach i tuli w ramionach. Wydają się być one
szczególnie kompetentne, jeśli chodzi o muzykę, która tak jak w
przypadku Chopina i Piazzolli nazywana bywa "poezją uczuć", a której
korzenie znajdują się w folklorze. Gitara i akordeon znajdują coraz
szersze zastosowanie nie tylko w tzw. muzyce świata, lecz również w
muzyce współczesnej oraz w jazzie. Nadzwyczaj szerokie spektrum
dynamiczne obu instrumentów, ich wirtuozowski potencjał, jak również
niezwykłe bogactwo środków wyrazu sprawiają, że duet ten jest tak
interesujący i wszechstronny.
Piotr Rangno
|